Beslissingsspel

Zeven kaarten voor één keuze tussen twee wegen

Het Beslissingsspel is gemaakt voor het moment waarop je twee mogelijkheden hebt en niet weet welke je moet nemen. Je legt zeven kaarten. Drie daarvan gaan over keuze A, drie over keuze B, en de zevende, de significator, gaat over niemand anders dan jou: degene die moet kiezen.

Per keuze krijg je drie adviezen. Het eerste advies laat zien hoe die weg er nu uitziet, de indruk die je er meteen van krijgt. Het tweede advies wijst op wat je over het hoofd ziet: het argument dat nog niet op je lijstje staat. Het derde advies gaat over wat die keuze verderop met zich meebrengt. Zo bekijk je elke optie op drie lagen: aan de oppervlakte, eronder en op langere termijn.

Let bij het lezen op de nummering, want die loopt anders dan je zou verwachten. Kaart 1 en 2 zijn de tweede adviezen voor A en B. Kaart 3 en 4 zijn de eerste adviezen, kaart 5 en 6 de derde. Kaart 7 is de significator. Wie op nummer leest, begint dus bij het verborgen perspectief en komt pas daarna bij de eerste indruk. Lees liever in de volgorde van de adviezen: eerst 3 en 4, dan 1 en 2, dan 5 en 6, en tot slot 7.

Het woord advies in de positienamen staat er niet voor niets. Geen van deze kaarten is een vonnis over een keuze. Elke kaart vertelt je iets wat je kunt meenemen als je die weg op gaat.

Keuze A en keuze B op papier zetten voordat je schudt

De legging weet niet wat A is en wat B. Dat weet alleen jij, en daarom begint een bruikbare lezing bij twee zinnen op papier. Niet “mijn werk” tegenover “iets anders”, maar “ik blijf op de afdeling waar ik nu zit” tegenover “ik solliciteer op de functie in Utrecht”. Hoe concreter de twee wegen, hoe meer de kaarten je te zeggen hebben. Leg vooraf vast welke optie A is en welke B, en schuif daar na het trekken niet meer mee.

Bezoekers legden hier 1.474 keer een eigen vraag voor. Liefde ging daarbij voorop met 42,4% van de vragen met een herkenbaar onderwerp; keuzes volgden met 26,8%. Dat liefde hier vóór keuze staat, bij een legging die helemaal om kiezen draait, is minder vreemd dan het lijkt. Een liefdesvraag in het Beslissingsspel is altijd ook een keuzevraag, want de legging heeft nu eenmaal twee sporen en die moeten ergens over gaan.

Dat bepaalt hoe je zo’n vraag stelt. “Houdt hij nog van me?” past niet in twee sporen. “Ik geef deze relatie nog een halfjaar” tegenover “ik maak het deze maand uit” past wel. Zet je een vraag over gevoelens om in twee dingen die jij kunt doen, dan hebben de zes adviezen iets om op te landen. Wat de ander voelt, laat zich niet kiezen. Wat jij doet wel.

Elke weg een eigen spoor, en toch één lezing

De kaarten van A en B liggen gescheiden, en dat is bewust. Als je twijfelt, lopen de twee mogelijkheden in je hoofd voortdurend door elkaar: wat je bij de ene wint, verlies je bij de andere, en voor je het weet denk je alleen nog in tegenstellingen. De legging haalt dat uit elkaar. Elke optie krijgt drie eigen kaarten, zodat je hem eerst op zichzelf bekijkt, los van het alternatief.

Pas daarna leg je de sporen naast elkaar, en dan rij voor rij. Vergelijk het eerste advies van A met het eerste advies van B, dan de twee tweede adviezen, dan de twee derde. Zo zet je steeds gelijke lagen tegenover elkaar: de eerste indruk van de ene weg tegenover die van de andere, het gevolg van de ene tegenover het gevolg van de andere. Kruislings lezen, de eerste indruk van A tegen het gevolg van B, levert vooral verwarring op.

Kijk ten slotte naar wat de twee sporen gemeen hebben. Valt aan beide kanten een kaart uit de Zwaarden op het tweede advies, dan zit het over het hoofd geziene niet in de keuze zelf. Het gaat dan om iets wat je meeneemt, welke kant je ook op gaat: een zorg die je niet uitspreekt, een gesprek dat nog gevoerd moet worden. Wat in beide sporen terugkomt, verdwijnt niet door te kiezen. Dat is goed om te weten voordat je iets van de ene weg verwacht wat geen van beide je kan geven.

Blijven in je vaste baan of voor jezelf beginnen

Neem als keuze A “ik blijf in mijn vaste baan” en als keuze B “ik begin voor mezelf”. Op positie 3, het eerste advies voor A, ligt Pentakels Vier. Op positie 4, het eerste advies voor B, Staven Aas. De tweede adviezen op positie 1 en 2 zijn Bekers Vier voor A en Pentakels Vijf voor B. De derde adviezen op positie 5 en 6 zijn Zwaarden Acht voor A en Pentakels Acht voor B. De significator is Staven Twee.

De eerste rij is helder: A voelt als vasthouden aan wat je hebt, B als een vonk. De tweede rij nuanceert dat. Bekers Vier bij A wijst op iets wat je in je huidige situatie laat liggen, de beker die je wordt aangereikt terwijl je de andere kant op kijkt. Misschien valt er binnen je baan meer te halen dan je denkt. Pentakels Vijf bij B is de koude kant van de nieuwe weg: een periode van krapte, van er alleen voor staan.

De derde rij laat zien waar elke weg op uitloopt. Zwaarden Acht bij A: je voelt je opgesloten, al zitten de banden losser dan het lijkt. Pentakels Acht bij B: gestaag werken aan je vak, stuk voor stuk.

Dan Staven Twee als significator, iemand die met de wereld in zijn hand over de muur uitkijkt. In gedachten heb je de stap al gezet. De lezing zegt niet “kies B”. Ze laat zien wat elke weg kost: bij B een schrale tijd, bij A het gevoel vast te zitten, tenzij je die beker van Bekers Vier alsnog aanpakt.

De zevende kaart gaat niet over A of B

De significator valt als laatste en hoort bij geen van beide sporen. Daardoor is het de kaart die je het makkelijkst overslaat. Je hebt zes adviezen gelezen, je hebt een voorkeur, en die ene kaart lijkt er een beetje bij te hangen. Toch kan juist daar het antwoord liggen, want deze kaart gaat over degene die kiest.

De significator vertelt hoe jij nu in deze beslissing staat. Valt daar Zwaarden Twee, de geblinddoekte figuur met twee gekruiste zwaarden, dan is de vraag misschien niet welke weg beter is, maar waarom je niet wilt kijken. Geen van beide sporen helpt je zolang die blinddoek op blijft. Ligt er De Zegewagen, dan sta je sterk genoeg voor allebei de wegen en gaat het erom dat je er één kiest en die ook echt stuurt. Met Bekers Zeven als significator is het de moeite waard om je af te vragen of A en B wel echte opties zijn, of twee dromen die je tegen elkaar afweegt.

Lees de zevende kaart daarom niet als afsluiter, maar als bril. Ga met die kaart in je achterhoofd opnieuw langs de zes adviezen. Een Pentakels Vijf die je eerst afschrikte, ziet er anders uit naast Kracht als significator: dan weet je dat je een schrale periode aankunt. Naast De Maan, waar onzekerheid je blik vertroebelt, verdient diezelfde kaart een tweede blik: misschien is wat je bang maakt groter in je hoofd dan in werkelijkheid.

Kaarten tellen per kant levert geen beslissing op

Het ligt voor de hand om de twee sporen als een scorebord te lezen. Bij A drie prettige kaarten, bij B De Toren en twee twijfelachtige: dan wordt het A. Zo werkt het Beslissingsspel niet, en wie zo leest, gooit het nuttigste deel van de lezing weg.

De posities heten adviezen, geen uitslagen. Een zware kaart op een spoor zegt niet dat die weg slecht is, maar wat je nodig hebt of kunt verwachten als je hem kiest. Zwaarden Drie op het tweede advies van B kan betekenen dat die keuze iemand pijn gaat doen, en dat je dat beter vooraf onder ogen ziet dan achteraf. Dat is waardevolle informatie, ook als je B uiteindelijk toch kiest. Andersom zegt De Zon op het eerste advies van A niet meer dan dat die weg er nu stralend uitziet. Of dat zo blijft, lees je in het tweede en derde advies.

Een tweede valkuil zit in het derde advies. Omdat het over gevolgen gaat, voelt het als de eindstand. Maar het derde advies laat zien waar een weg op uitloopt als je hem gaat zoals je dat nu van plan bent. Neem je het tweede advies serieus, dan kan het derde anders uitpakken. Weeg dus niet de kaarten, maar wat ze van je vragen. Bij elke weg hoort een opdracht, en de vraag is welke van de twee jij liever op je neemt.

Als je geen twee echte wegen hebt

Het Beslissingsspel heeft twee opties nodig die allebei kunnen. Twijfel je over één plan, dan kun je “ik doe het niet” als keuze B nemen. Gaat het je vooral om de voor- en nadelen van dat ene plan, dan is de Pro/Contra Tarot directer: drie kaarten voor wat ervoor pleit, wat ertegen pleit en een advies. Wil je weten waarmee je moet stoppen, waar je aan begint en wat je voortzet, dan past de Stop/Start Tarot beter. En heb je een vraag die je met ja of nee kunt beantwoorden, trek dan één kaart bij de Ja/Nee Tarot.

Heb je drie of meer opties, stop ze dan niet samen in A en B. Schrap eerst tot er twee over zijn, of leg de legging per paar. Een keuze B die eigenlijk “al het andere” is, levert drie kaarten op waarvan je niet weet waar ze over gaan. En gaat je vraag niet over kiezen maar over hoe een situatie verloopt, dan heb je meer aan een tijdlijn, zoals 3 Tarotkaarten.

Heeft een keuze juridische of medische gevolgen, zoals een behandeling, een contract of een scheiding, dan hoort er een arts, advocaat of andere vakmens bij. De kaarten helpen je om je eigen afwegingen te ordenen, zodat je dat gesprek beter voorbereid ingaat. Ze vervangen het niet.

Veelgestelde vragen over het Beslissingsspel

Maakt het uit welke optie ik A noem?

Nee, de letter zelf heeft geen betekenis: A is niet de veilige keuze en B niet de gewaagde. Het enige wat telt, is dat je het vooraf vastlegt en daarna niet meer wisselt. Schrijf het op, dan kun je jezelf na het trekken niet voor de gek houden.

In welke volgorde lees ik de zeven kaarten?

In de volgorde van de adviezen, niet op nummer. Begin bij kaart 3 en 4, de eerste adviezen voor A en B. Ga dan naar kaart 1 en 2, de tweede adviezen, en daarna naar 5 en 6, de derde. Sluit af met kaart 7, de significator, en kijk met die kaart in gedachten nog één keer naar alle zes.

Wat als beide kanten er even goed of even zwaar uitzien?

Dan zeggen de kaarten dat beide wegen begaanbaar zijn, of dat ze allebei iets van je vragen. De keuze ligt dan minder bij de opties en meer bij jou. Kijk naar de significator en naar de twee tweede adviezen: daar staat wat je nog niet hebt meegewogen.

Mag ik “alles laten zoals het is” als keuze nemen?

Ja. Niets veranderen is ook een keuze, met eigen gevolgen. Formuleer het dan net zo concreet als de andere optie: niet “alles blijft hetzelfde”, maar wat er over een jaar nog steeds zo is als je nu niets doet.